Grafitpapero estas ĉefe kunmetita de tavoligita strukturo de karbonatomoj. Ĝia denseco estas malalta (tipe 0,7-2,0 g/cm³), igante ĝin mola sed meĥanike forta. Ĝia varmokondukteco povas atingi 1000-3000 W/(m·K), alproksimiĝante al tiu de metala kupro. Ĝi ankaŭ posedas bonegan kemian stabilecon kaj reziston al acida kaj alkala korodo. Tamen, ĉi tiuj trajtoj ankaŭ postulas specialan atenton dum loĝistiko:
1. Malfortikeco kaj Risko de Mekanika Damaĝo
Kvankam grafitpapero estas relative fleksebla, ĝia tavoligita strukturo igas ĝin sentema al delaminado aŭ krakado kiam submetita severa fleksado, faldado aŭ premado. Tial, dum transportado, gravas eviti severan vibradon, pezan premon aŭ nekonvenan stakiĝon. Grafitpapero estas tipe protektita per kusenaj materialoj (kiel bobelo aŭ EPE-ŝaŭmo) kaj sekurigita en fortika pakaĵo.
2. Elektrostatika Sentemo
Grafita papero havas altan elektran konduktivecon, sed en sekaj medioj, frotado povas kaŭzi akumuliĝon de statika elektro, influante ĝian rendimenton aŭ allogante polvon. Tial oni devas preni kontraŭ-statikajn mezurojn dum pakado, kiel uzi kontraŭ-sakojn aŭ tegmaterialojn, kaj regado de humideco dum transportado (relativa humideco rekomendas esti konservita inter 40% kaj 60%).
3. Ekologia Adaptebleco
Kvankam grafita papero estas rezistema al korodo, ekstremaj temperaturoj (kiel ekzemple longedaŭra eksponiĝo super 200 gradoj aŭ sub -40 gradoj) povas kaŭzi strukturajn ŝanĝojn, influante ĝian termikan kaj elektran konduktivecon. Tial, altaj temperaturoj devas esti evititaj dum transportado, kaj konstanta temperaturo (rekomendita inter 10 gradoj kaj 30 gradoj) devus esti konservita. Precipe dum altaj someraj temperaturoj, izolado aŭ fridigo devas esti uzataj.
